Trochę historii ...

Kanioning bywa często przedstawiany jako sport bardzo młody, co mija się z prawdą, gdyż nowa jest wyłącznie jego nazwa, upowszechniona przez media pod koniec ubiegłego wieku. Zjazdy niedostępnymi kanionami, nazy-wane obrazowo "speleologią pod otwartym niebem", była uprawiane - choć bez rozgłosu - przez grotołazów już przeszło sto lat temu. W 1888 roku Edouard Alfred Martel, ojciec speleologii i założyciel pierwszego stowarzy-szenia speleologicznego we Francji, dokonał przejścia jaskini Bramabiau. Unikalne warunki tej jaskini, jakie stwarza podziemna rzeka poprzecinana licznymi progami, pozwalają uznać to przejście za początki dyscypliny zwanej dziś kanioningiem. Następnie Martel zbadał kilka słynnych kanionów: Gorges de Verdon (1904), de Daluis (1906) i Kakaoueta (1964).

W latach 1869-1960 miały miejsce wyprawy eksploracyjne, w których brały udział takie sławy speleologii jak Lucien Briet, Alfred Janet, Cazales Dubosq, Robert de Joly i Paul Minvielle. Ich celem były niedostępne, nie-zwykle malownicze kaniony położone na terenie Francji oraz Hiszpanii.

To jest cudowne, lecz całkiem niepraktyczne - tak ocenił tę formę aktywności jeden z jej prekursorów, Alfred Janet, w roku 1906, nie podejrzewając, że zjazdy kanionami staną się w przyszłości formą rekreacji, łączącą elementy przygody, sportu i kontemplacji wspaniałej, dzikiej natury.

Do lat 60-tych XX wieku uroki niedostępnych wąwozów znane były niewielkiej grupie niestrudzonych badaczy. Szersze zainteresowanie "speleologią pod otwartym niebem" pojawiło się na początku lat 70-tych, gdy Patrice de Bellefon opisał "100 najpiękniejszych tras Pirenejów". W 1977 Minvielle wydał broszurę opisującą kilka kanionów. Pewne jest jednak, że dopiero wydany w 1980 roku przewodnik Paula Montroque'a "Kaniony Sierra de Guarne" sprawił, że szerokie kręgi społeczne odkryły tę formę aktywności. Odtąd zyskiwała sobie ona coraz większą popularność.

Wzrost zainteresowania kanioningiem spowodował konieczność stworzenia odpowiednich struktur organizacyj-nych i uregulowań prawnych. Sprawa ta została poruszona w 1986 na Walnym Zjeździe FFS (Federation Fran-çaise de Speleologie) w Chapelle Vercors. Efektem prac specjalnie wyodrębnionej grupy było utworzenie w 1988 roku komisji do spraw kanioningu (Commision Canyon), na której czele stanął Jean Paul Lucot. Nowo powołana komisja nawiązała ścisłą współpracę z podobnymi organizacjami zajmującymi się sprawami kajakar-stwa górskiego, speleologii i wspinaczki skałkowej.

Wkrótce potem zorganizowano serię szkoleń, które pozwoliły wyłonić kadrę instruktorską tego sportu. Podczas tych szkoleń zostały ustalone zalecenia techniczne dotyczące kanioningu. Było to konieczne, gdyż wzrost zainte-resowania tą formą rekreacji pociągnął za sobą zwiększenie liczby groźnych wypadków. Te tragiczne zdarzenia uświadomiły potrzebę wprowadzenia pewnych środków ostrożności i sformułowania zasad uprawiania tego pięknego, lecz niebezpiecznego sportu. Sugerowane przez Komisję zalecenia zostały zaakceptowane przez francuskie Ministerstwo Młodzieży i Sportu oraz upowszechnione w rozporządzeniu z 1992 roku - był to pierwszy oficjalny dokument, regulujący ten sport. Znalazły się w nim szczegółowe ustalenia dotyczące używanego w nim sprzętu, a także przyznawania uprawnień istruktorskich. Pierwsze zawody kanioningu zostały zorganizowane we wrześniu 1992 roku w Gedre-Gavarnie przez Federation Française de Speleologie.

Lata 90-te przyniosły, niestety, szereg ograniczeń wstępu do wielu pięknych kanionów.