Komunikacja w kanionie

W kanioningu nieraz występują duże problemy z porozumiewaniem się w zespole. Szczególnie gdy wąwóz jest wąski, ma myte pionowe ściany, dużo kaskad i wodospadów , huk wody jest tak duży, że możemy nie być w stanie dogadać się z kolegą stojącym nawet blisko nas. Najczęstszym problemem w praktyce jest porozumienie się z partnerem, który stoi powyżej wodospadu, którym my już np. zjechaliśmy. W związku z tym zrodziła się potrzeba stworzenia niewerbalnej komunikacji, która ułatwiła by działanie w grupie i zwiększyła bezpieczeństwo. Proponowane poniżej dwa sposoby przekazywania podstawowych informacji w kanionie są propozycją opracowaną na podstawie doświadczeń własnych oraz innych środowisk kanioningowych.

SYGNAŁY GWIZDKIEM
Gwizdek ma dość ograniczony wachlarz prostych sygnałów, którymi możemy się posłużyć. Można jednak korzystać z niego, gdy nie ma kontaktu wzrokowego między partnerami. Gwizdek daje niski dobrze słyszalny dźwięk przy niewielkim wysiłku użytkownika. Oto kilka prostych komend:
jeden krótki sygnał = stop; nie wydawaj więcej liny; koniec
dwa krótkie sygnały = lina wolna
trzy krótkie sygnały = daj więcej liny
trzy długie sygnały = niebezpieczeństwo, potrzebuje pomocy
trzy krótkie, trzy długie, trzy krótkie sygnały = SOS, pomocy (kod morsa)

JĘZYK GESTYKULACJI
Język gestykulacji jest bardzo ważny w kanioningu. Korzysta się z niego na każdym kroku. Ułatwia on działanie zarówno w ekstremalnie trudnych sytuacjach ? przy wysokim stanie wody, większych odległościach, jak również na prostych, niskich wodospadach. W sytuacjach krytycznych jest nieodzowny, dzięki niemu można uniknąć wielu niebezpieczeństw, a ewentualną akcję autoratowniczą sprawniej przeprowadzić. Oczywiście gestykulacja ma sens tylko przy kontakcie wzrokowym. Oto proponowany kod:
KLIKNIJ TU